Ο Σταύρος Παπουτσέλλης θυμάται τον εαυτό του να ζωγραφίζει από πολύ μικρός. Ήταν ένας τρόπος να εκφράζεται, συχνά χωρίς να το πολυσκέφτεται. Ζωγράφιζε κυρίως αυτό που είχε στο μυαλό του και λιγότερο αυτό που έβλεπε μπροστά του. Στο γυμνάσιο θυμάται ακόμη τον καθηγητή καλλιτεχνικών να σχεδιάζει σκιές στον πίνακα με κιμωλία. Για πολλούς μαθητές το μάθημα των καλλιτεχνικών ήταν η ώρα που «δεν γίνεται μάθημα». Για εκείνον ήταν μια από τις λίγες στιγμές που παρακολουθούσε με πραγματική προσήλωση.

Μεγαλώνοντας η ζωγραφική παρέμεινε μια προσωπική συνήθεια. Θυμάται να ζητά ως δώρο μια κασετίνα με πινέλα και ακρυλικά, αλλά και να ξυπνά ένα πρωί για να ζωγραφίσει ένα όνειρο πριν προλάβει να ξεθωριάσει. Παρότι η επαγγελματική του πορεία ακολούθησε διαφορετικό δρόμο, μέσα από το επάγγελμα του μηχανικού και την ενασχόλησή του με τον άνθρωπο και τις δυναμικές των σχέσεων, η ζωγραφική παρέμεινε σταθερά παρούσα στη ζωή του. Πότε ως ανάγκη έκφρασης και πότε ως ένας τρόπος να αποτυπώνει εικόνες, σκέψεις και μοτίβα που τον απασχολούσαν.

Κοιτώντας πίσω, η ζωγραφική φαίνεται να διατρέχει διακριτικά όλη την πορεία του. Όχι ως κάτι ξεχωριστό από τη ζωή του, αλλά ως μια φυσική συνέχεια του τρόπου με τον οποίο παρατηρεί τον κόσμο και τους ανθρώπους.