Πιστεύεις στις προηγούμενες ζωές
Στο πεπρωμένο στις αόρατες κλωστές
Που κάπως δένουν τους ανθρώπους σαν εμάς
Κι έρωτες αθάνατους φτιάχνουν

Πιστεύεις θα ‘σουν καλύτερα αλλού
Σαν ηλιαχτίδα σε κάποιου άλλου ουρανού
Την καταιγίδα μακριά απ’ τον Ήλιο που σ’ αγάπησε
Τον Ήλιο που όσοι βράχηκαν ψάχνουν

Θέλω τα νέα σου να ξέρω από ‘σένα
Δε θέλω να ρωτάω φίλους και γνωστούς
Κι έχω και κάτι “Σ’ αγαπώ” τσαλακωμένα
Που θέλω να σ’ τα ψιθυρίζω να τ’ ακούς

Για πάντα και λίγο ακόμα
Να μου γελάς καθώς περνάνε τα χρόνια
Στα μάτια σου να χάνομαι έναν αιώνα
Κι ας πέρασαν μονάχα λίγα λεπτά

Για πάντα και λίγο ακόμα
Στις γκρίζες σκέψεις μου έλα γίνε το χρώμα
Εσύ κι εγώ στο άπειρο θα ζούμε αιώνια
Σαν παραμύθι για παιδιά

Έχουμε παίξει το παιχνίδι των πληγών
Έχουμε αντέξει των τσακωμών και χωρισμών
Την κάθε λέξη μα ήσουν εκεί κάθε φορά
Που άλλος κανείς δε με καταλαβαίνει

Και λέω ίσως μπορώ να ζήσω και μισός
Ν’ αποχωρήσω δίχως γιατί και δίχως πως
Απ’ τη ζωή σου μα αν δεν τη ζήσουμε μαζί
Θα ‘ναι ζωή μα θα ‘ναι μια ζωή χαμένη

Θέλω τα νέα σου να ξέρω από ‘σένα
Δε θέλω να ρωτάω φίλους και γνωστούς
Κι έχω και κάτι “Σ’ αγαπώ” τσαλακωμένα
Που θέλω να σ’ τα ψιθυρίζω να τ’ ακούς

Για πάντα και λίγο ακόμα
Να μου γελάς καθώς περνάνε τα χρόνια
Στα μάτια σου να χάνομαι έναν αιώνα
Κι ας πέρασαν μονάχα λίγα λεπτά

Για πάντα και λίγο ακόμα
Στις γκρίζες σκέψεις μου έλα γίνε το χρώμα
Εσύ κι εγώ στο άπειρο θα ζούμε αιώνια
Σαν παραμύθι για παιδιά κάν’ το εικόνα

Κι όταν πια θα ‘χουμε κάτασπρα μαλλιά
Κι απ’ τη χαρά ρυτίδες γύρω από το στόμα
Θα ‘χουμε ζήσει ένα για πάντα αγκαλιά
Και θα σου λέω ότι θέλω λίγο ακόμα